Bir pazar ritüeli: Kale'de kahvaltı ve tiyatro

Kış, erkenden kararan, uyanınca aydınlanmamış, soğuk, is kokan hava kadar hareketlenen sosyal hayatı da işaret ediyor aslında. Tatillerden bir türlü denk gelinemeyen arkadaşlarla bir araya gelmeler, tiyatroların perdeyi açması, sinemalara iyi filmlerin gelmesi…

Bu Pazar sezon açılışını yapmak üzere tiyatrodaydık.

Önce Ankara Kalesi’nde hizmeti, kahvaltısı artık tarafımdan tescillenmiş, fiyat-kalite bağlamında Ankara’daki en optimum, mekan olarak da en özgün yer adlettiğim Kirit Cafe’ye gittik. Kale’yi lise yıllarımdan beri çok severim, o zamanlar oralar tehlikeli sayılan yerlerdi. Hamamönü’nün ise esamisi okunmuyordu. Şimdiki popülerliklerine bakıldığında Hamamönü son derece yapay ve sonradan olma geliyor bana.Mekanlar da maalesef servisinden menülerine öğrenci işi olmadan öteye geçemiyorlar. Halbuki Kale öyle değil, tamamen doğal haline yakın şekilde bulabileceğiniz birçok mekan var, ha evet restorasyon rezaleti örnekleri yok mu? Onlar da var…

O yüzden tercihim hep Kale’den yana… Kale’de de Kirit Cafe’den. Defalarca gittim, personelin ilgisine, saygısına, hizmet anlayışına hep on puan! Yanımda farklı farklı birçok insanı götürdüm, memnun kalmayan iç olmadı.

Biz de bu Pazar bir combo oluşturup Kale’ye doğru yol aldık. Önce Kirit’te uzun uzun kahvaltımızı yapıp ardından Kale’nin doğal taş satan dükkanlarında kaybolduk. Evlerimize, kendimize bir dolu doğal taş aldık. Oradan Pirinç Han’daki birbirinden ilginç dükkanların, antikacıların içinde kaybolduk.

Sonra da tiyatro sezonunu açmaya Altındağ Tiyatrosu’na. Bu sezon gösterimine başlanan Kuaförde Bir Gün öncelikle kız kıza toplaşması yapmamızdan dolayı sonrasında da yazarı ve yönetmeninin sevdiğim bir oyuncu olan Pervin Ünalp olması nedeniyle tercih nedenim oldu.

Oyun son derece hareketli, ilgi çekici, zaman zaman çok güldük, zaman zaman ağır mesajlara maruz kaldık. Sonuçta keyifli bir iki saat geçirdik.

Ankara'nın belki de en güzel mevsimi Ekim, şimdi sokağa çıkma zamanı belki de...

*Son fotoğraf Devlet Tiyatroları sitesinden alıntıdır.

Ankara Devlet Tiyatrosu - Sönmüş Yıldızlar

Bu pazar günü Ankara'da yine soğuk, karlı geçti. Dışarıda 5-10 dakikadan fazla kalmak imkansız ve daha önce de söylediğim gibi avm'lerde vakit geçirmeyi hiç sevmiyorum! Bu pazar yine ne yapsak diye düşünürken Altındağ Tiyatrosu'na gidip şansımızı deneyelim istedik. Artık soğuktan mı, oyunun popülaritesinin az oluşundan mı yoksa Altındağ Tiyatrosu'nun ters sayılabilecek bir yerde olmasından mıdır bilinmez salonun yarısı boştu.

Sönmüş Yıldızlar oyunu daha önce hiç dikkatimi çekmemişti (ki sık sık devlet tiyatroları sitesine girip oyunları takip ederim), hatta afişi görüp "müzikal trajedi" ifadesine gözüm takılınca iyi mi yaptık, kötü mü demekten kendimi alamadım.

Tatarların aşk destanı Server ile İsmail'in öyküsünü konu alan bir oyun bu. Bu tarz her hikaye gibi sevenler kavuşamıyor. Müzikler, danslar ve yöresel oyunların, seramonilerin anlatıldığı bölümler hayli ilgi çekici olmuş, özellikle "kaz şenliği" kısmı ve kızlı erkekli yapılan "kaz kanadı" oyunları, bu oyun oynanırken okunan maniler çok eğlenceli ve başarılı şekilde yansıtılmış.

Oyunda cehaletin felaketleri getirmesi mesajı en çok göz önüne çıkarılan şey. Bu arada 1. Dünya Savaşı öncesinde Çar'ın himayesinde bulunan toplulukların durumu da başarılı şekilde yansıtılıyor. Düşündüğümden daha izlenesi bir oyun açıkçası.

Özellikle başrol oyuncusu Deniz Yılmaz (ki kendisi lise arkadaşımın kardeşi olur ve gurur duydum) oyunun başından sonuna övgüyü hak ediyor.